Bij eerste aanblik lijkt Kanaal simpel en onopvallend. Maar, bij binnenkomst is het moeilijk om niet overweldigd te worden door de enorme aanwezigheid en uitstraling. De zon werpt een gouden gloed over de uitgestrektheid van het complex, en verlicht de eenvoudige architectonische details. Een inbouw handvat van staal, het metselwerk van een gebouw, de bladeren van een veldboom. Ooit een vervallen distilleerderij, is Kanaal nu het uitgestrekte zenuwcentrum van de bekende Axel Vervoordt, en een boeiende plek waar kunst, architectuur en natuur samenkomen.
Het 180.000 vierkante meter grote warehouse complex omvat showrooms, expositieruimtes, een theater en faciliteiten voor een breed scala aan andere artistieke projecten. Het is een plek met historische betekenis, gebouwd rond 1860, waar industriële elementen samenvloeien met ambachtelijke details. Rustieke elementen zoals witgekalkte muren, gegalvaniseerd staal en gerecycled hout zijn kenmerkend voor Vervoordt’s stijl en domineren de ruimtes. Hij verschijnt tussen de bomen, en nadert in het gezichtsveld met een prettig ritme in zijn looppas. “Welkom, bedankt voor uw komst,” zegt hij met een subtiele glimlach terwijl hij gebaren om hem te volgen. “Ik heb een ruimte in gedachten waar we comfortabel kunnen praten.”
Voornamelijk bekend als interieurontwerper, kunstverzamelaar en antiquair, begon de veelzijdige Axel Vervoordt zijn zestigjarige carrière op de jonge leeftijd van veertien jaar. Als jongeman in zijn vormende jaren reisde hij alleen naar Engeland. Hij zocht naar verzamelobjecten, zilveren voorwerpen, schilderijen en Chinese meubels, die hij vervolgens verkocht aan de familie van zijn ouders. Zijn bedrijf en collecties groeiden, terwijl hij een interesse in design ontwikkelde, wat resulteerde in twee bedrijven: een kunstgalerie met locaties in Antwerpen en Hong Kong en een interieurontwerpbureau. Vandaag de dag heeft hij een voorraad van meer dan 16.000 objecten en is hij een vooraanstaande smaakmaker, gevierd om zijn verfijnde stijl. Bekende klanten zijn onder meer Sting, Calvin Klein en Robert De Niro.
Na talloze gangen, trappen en ruimtes te hebben doorstaan, allemaal meer fascinerend dan de vorige, opent hij de deur naar een kamer in de vorm van een toren. De ruimte met het hoge plafond is gevuld met boeken, en daglicht komt van verschillende kanten binnen. Vervoordt neemt plaats achter een ronde houten tafel in het midden. “Voor mij is het bekijken van iets, en daarop reageren, reflectie. Maar het kan ook zijn wat reflecteert in iets anders, zoals een schaduw,” zegt hij. “Schaduw is het eerste waar ik aan denk als ik aan reflectie denk. Ik heb onlangs het boek In Praise of Shadows van Junichiro Tanizaki opnieuw gelezen, en het is wonderbaarlijk hoe hij de belangrijkheid van schaduw beschrijft, en wat men voelt en ziet, binnen een Japanse context.”
Reflectie is een leitmotiv in zijn persoonlijke leven en sluit aan bij zijn werk. “Tegelijkertijd denk ik dat reflectie is wat iets uitstraalt, en dat geldt vooral voor kunst,” vervolgt hij. “Wanneer een kunstwerk iets uitstraalt, roept het een fysiek gevoel op en wekt het je intuïtie. Daarom kan het ook een spiegelbeeld van onszelf zijn. Er is veel kunst die helemaal niet reflecteert, en die simpelweg inspeelt op wat voor de hand ligt. Maar ik word aangetrokken door werken die je even stil doen staan. Binnen die aantrekkingskracht is intuïtie de sleutel, en het is essentieel om daarover na te denken,” concludeert hij.
