Viviane Sassen (Nederlands, geboren in 1972) studeerde modeontwerp en fotografie voordat ze een MFA behaalde aan Ateliers Arnhem, Nederland. Sommige van haar vroegste herinneringen zijn van het leven in Kenia, waar ze als kind drie jaar woonde. Toen haar familie in 1978 terugkeerde naar Nederland, voelde Sassen zich ongemakkelijk: “Ik voelde me niet alsof ik in Europa hoorde, en toch wist ik dat ik in Afrika een buitenlander was,” zegt ze. Tien jaar later, op zestienjarige leeftijd, bezocht Sassen Kenia opnieuw, en ze reist en werkt in Afrika tot op de dag van vandaag. Haar thuisbasis is in Amsterdam.
In de tweede helft van de jaren 1990, toen de grenzen tussen mode en kunst opnieuw werden verkend, raakte Sassen geïnteresseerd in nieuwe manieren om met fotografie verhalen te vertellen. Ze ging werken voor undergroundtijdschriften als Re-Magazine en andere publicaties die mode en kunst samenbrachten, zoals Purple,
i-D, en Dazed & Confused. Een van de eerste kunstenaars die zich richtte op de expressie van culturele diversiteit in modefotografie, koos Sassen een experimentele aanpak. Ze week af van klassieke ideeën over schoonheid en de centrale rol van het model en koos in plaats daarvan voor formalistische composities, uitgevoerd in fel zonlicht.
In de tweede helft van de jaren 1990, toen de grenzen tussen mode en kunst opnieuw werden verkend, raakte Sassen geïnteresseerd in nieuwe manieren om met fotografie verhalen te vertellen. Ze ging werken voor undergroundtijdschriften als Re-Magazine en andere publicaties die mode en kunst samenbrachten, zoals Purple,
i-D, en Dazed & Confused. Een van de eerste kunstenaars die zich richtte op de expressie van culturele diversiteit in modefotografie, koos Sassen een experimentele aanpak. Ze week af van klassieke ideeën over schoonheid en de centrale rol van het model en koos in plaats daarvan voor formalistische composities, uitgevoerd in fel zonlicht.
Er zijn best wel een aantal elementen die typisch zijn voor Sassen: felle kleuren, expressieve schaduwen,
verweven lichamen, geometrische vormen, persoonlijke benadering van het onderwerp en het vermogen om clichés te doorbreken. Er is ook een diepere reden waarom ze kunst maakt zoals ze dat doet – om een toeschouwer ervaring van catharsis, de zuivering van emoties na verdriet en angst. Sassen verloor haar vader toen ze nog jong was, en deze ervaring heeft haar werk vormgegeven. Angst, onzekerheid, verlangen en rouw maken haar werk erg aantrekkelijk, maar soms ook behoorlijk verontrustend.
"Voor Umbra had ik me ondergedompeld in Jung’s theorie over de schaduw, waarvan de essentie is dat de schaduw alles vertegenwoordigt dat in ons onderbewustzijn is opgeslagen. De dingen die we niet willen tonen. De dingen waar we ons voor schamen. Waar we bang voor zijn. Waar al onze verborgen angsten en fantasieën liggen. In mijn spel met licht en donker, heb ik kunnen kijken achter mijn eigen schaduw. In Umbra heb ik de dood van mijn vader herbeleefd en kon ik dit verwerken. Ik nam afscheid van hem, nogmaals, voor altijd en in vrede. Hij had een moeilijke jeugd, maar ik weet zeker dat hij gelukkig was samen met ons." - uit de tekst Loss and Longing, van Robbert Ammerlaan, 2017
