After Beauty | Interview met Maura Sullivan

We zijn trots om een nieuwe uitgave aan te kondigen bij 1605 Collective – "After Beauty" van Maura Sullivan. "After Beauty" is een boek met foto's uit Sullivan's privéarchief. Maura heeft afgestudeerd aan Syracuse University en heeft gestudeerd aan het International Center of Photography in New York. Haar belangrijkste inspiratie, wat betreft het creëren van kunst, is poëzie en stille, meditatieve wandelingen door haar stad, New York. Sullivan vindt het heerlijk om verborgen plekken in de metropool te ontdekken, waar ze de kans krijgt om modellen te ontmoeten voor haar mysterieuze en nostalgische portretten. 

Samen met de publicatie van het boek, willen we je graag Maura zelf voorstellen. We hebben even gezeten te praten en raakten helemaal enthousiast over de magie van New York City, vage foto's, Dostojevski & Bulgakov en natuurlijk, de magie achter het uitgeefproces met 1605 Collective. Veel plezier.

Werk je digitaal of analoog, en wat bepaalt je keuze?

Ik word aangetrokken door de emotie in een beeld, ongeacht hoe dat beeld is gemaakt. Ik wil die diepe verbinding zien tussen de kunstenaar en hun werk.

Op je Instagram zie ik een aantal van je foto's in kleur, maar het grootste deel van je werk is zwart-wit. Hoe bepaal je of je voor kleur kiest of vasthoudt aan een monochroom kleurenpalet?

Ik geef er in het algemeen de voorkeur aan om zwart-wit te gebruiken, omdat er meer ruimte is om in weg te dwalen. Kleur is als een korte terugkeer naar de realiteit. Ik vind het geweldig in kleine doses.

Wie zijn de mensen die je fotografeert? Wat zijn de criteria om model te worden? Geef je de voorkeur aan een nauwe band met een model, of zou je liever een complete onbekende fotograferen?

Ik zoek iemand die niet weet dat ze mooi is. Het is belangrijk voor me om een sterk gevoel van vertrouwen en verbinding met mijn modellen te hebben. Ik moet me echt dwingen om een vreemde aan te spreken. Maar ik ben altijd blij als ik dat doe. Wat interessant is aan het werken met vreemden, is het ontbreken van een gedeelde geschiedenis, waardoor ze in principe kunnen worden wie je wilt dat ze zijn.

Vertel ons eens over de dynamiek van je werk. Bepaal je normaal gesproken eerst een specifiek project en fotografeer je binnen dat kader, of geef je liever eerst foto's, die later een specifiek geheel vormen?

Ik werk meestal niet met specifieke thema's in gedachten. Ik vind het fijn als de beelden op een natuurlijke manier in elkaar vallen. Op een bepaalde manier is mijn werk eigenlijk als één lange, aaneengesloten zin, waarin mensen, plaatsen en objecten samen komen, die allemaal een connectie met het verleden hebben.

Aan het begin van dit jaar heeft Skeleton Key Press je werk samengebracht onder de titel "Things We Remember" en nu staat je werk er weer op om een boek te worden, gepubliceerd door 1605 Collective. Hoe voel je je erbij dat je werk een fysiek, gedrukt medium wordt? En wat is jouw ervaring met het uitgeven van boeken? Als auteur van het werk, kun je veel meedoen in het redactieproces? Heb je voor het publiceren van je boek dit proces anders voorgesteld?

Het publiceren van een boek is altijd al een droom van me geweest. Het was een groot voorrecht om met Skeleton Key Press aan mijn eerste boek, '"Things we Remember"', te werken en met 1605 Collective aan mijn tweede boek 'After Beauty'. Er is iets magisch aan het publiceren, waardoor het werk op de een of andere manier meer echt aanvoelt. Ik vind het heerlijk om naar de interactie tussen de afbeeldingen op een gedrukt vel te kijken en naar de verhalen die zich ontvouwen terwijl je door een boek heen bladert. Ik heb het proces echt geweldig gevonden, omdat beide uitgeverijen in alle fases van de ontwikkeling erg mee werkten. Het moeilijkste voor mij was te leren dat het niet alleen gaat om het selecteren van al je favoriete afbeeldingen. Om een interessant boek te maken, moet je soms afbeeldingen waar je van houdt weglaten om ruimte te maken voor het verhaal om vorm te krijgen.

Hoe ben je met fotografie begonnen? En wat betekent dit medium voor jou?

Ik heb een paar cursussen fotojournalistiek gevolgd tijdens mijn studie, omdat ik het gevoel had dat ik eerst de technische kant van fotografie moest leren. Ik kreeg een slechte beoordeling voor een van mijn eerste projecten met portretten, omdat het onscherp was. Ik was teleurgesteld over de beoordeling, omdat ik de foto echt mooi vond. Ik was op zoek naar iemand anders dan een student om mee samen te werken, iemand met een andere kijk. Ik liep door het centrum en kwam uiteindelijk terecht in een van de weinige open gebouwen, het plaatselijke ziekenhuis. In een lange gang, in een van de poliklinieken, vond ik een oude man die bij het raam zat. Omhuld door zacht winterlicht, had hij het mooiste profiel. Ik vroeg hem of ik een paar portretten van hem mocht maken. Hij knikte zachtjes en ik maakte een paar foto’s.

Het was pas nadat ik de universiteit had afgerond dat ik fotografie meer als een kunstvorm begon te verkennen. Ik werkte als art director in de reclamewereld en ik miste het enorm om kunst te maken die niet door een klant of een focusgroep veranderd kon worden. Dus begon ik een paar cursussen te volgen bij het International Center of Photography in New York, samen met een vriend. Ik raakte al snel geobsedeerd door het maken van portretten van mijn familie en goede vrienden. Door met mensen te werken die ik goed kende, kon ik mijn visie duidelijker uitdrukken en intiemere portretten creëren.

Wat denk je dat een gepubliceerd boek voor een kunstenaar kan betekenen?

Het is heerlijk bevestigend en bemoedigend om mijn werk gepubliceerd te zien. Het maakt het mogelijk voor meer mensen om mijn foto's te bekijken en ze op een meer permanente manier te bewaren.

In je foto's zie je voornamelijk afbeeldingen van vrouwen, met uitzondering van kinderen en enkele zeldzame portretten van mannen. Wat bepaalt deze keuze?

Ik kies niet bewust onderwerpen op basis van hun geslacht. Meestal werk ik met vrienden en familie die dichtbij me staan en die oprecht graag op de foto worden gezet. Wat ik het leukste vind aan het werken met kinderen is hun natuurlijke vermogen om in het moment te verdwijnen en te vergeten dat ze gefotografeerd worden. Ze hebben nog niet dat laagje zelfbewustzijn dat volwassenen vaak hebben.

Kijkend naar je foto's, stel ik me voor dat ik op de pagina's van mijn favoriete romans ben: Bulgakov's "Meester en Margarita", Dostoevsky's "Misdaad en Straf" en ook in de gedichten van Joseph Brodsky. Wat is jouw relatie met literatuur en poëzie en op welke manier inspireren literaire werken jouw fotografie?

Mijn werk is zeker beïnvloed door literatuur en film. Je hebt al een paar van mijn favorieten genoemd. Soms vind ik het leuk om bepaalde passages uit boeken die me geïnspireerd hebben te gebruiken in de titels van mijn werk. Andere keren combineer ik fragmenten uit film en literatuur met mijn eigen persoonlijke verhalen om iets nieuws te creëren.

Wat nog meer of wie nog meer inspireert je om te creëren?

Als ik iemand met een interessant gezicht zie, of ik stuit op een vintage kledingstuk, een antiek object, of een bijzondere plek, begin ik meteen een verhaal te creëren.

Wat kunnen we ontdekken over jouw persoonlijkheid door alleen naar je werk te kijken?

Ik denk dat dit citaat van Jane Austen het perfect weergeeft: "Soms heb ik mijn gevoelens voor mezelf bewaard, omdat ik geen taal kon vinden om ze te beschrijven." Fotografie heeft me de mogelijkheid gegeven om mezelf uit te drukken, zonder dat ik het hoef uit te leggen.

Vertel ons eens wat over het fotografische proces: is het geënsceneerd of spontaan? Gebruik je een moodboard of andere specifieke voorbereidingen?

Mijn fotoshoots ontwikkelen zich meestal spontaan, soms vind ik eerst de garderobe of de locatie, en dan pas het model. Ik gebruik nooit een mood board tijdens een fotoshoot. Ik geef er de voorkeur aan om de beelden op een natuurlijke manier tot stand te laten komen.

Naar jouw mening, welke omstandigheden kunnen een goede foto garanderen?

Er zijn geen garanties – dat is juist het spannende eraan en waarom ik van analoge fotografie houd. De periode tussen het fotograferen van de film en het wachten tot deze ontwikkeld is, is tegelijkertijd verschrikkelijk, slopend en heerlijk. Je hebt geen idee, behalve een algemeen gevoel of de foto's die je hebt gemaakt goed of slecht zullen worden. Dat is het gevoel waar ik steeds weer op terugkom.

Vertel ons over New York. Op welke manier inspireert de stad je? Wat is je favoriete plek in de stad? En geef je er de voorkeur voor om ver te reizen om een bepaald beeld te creëren, of denk je dat New York genoeg decoraties te bieden heeft?

New York City is altijd mijn favoriete plek in de wereld. Het is vies en luid en druk en echt. Je kunt er altijd wel een plek vinden die open is, ongeacht het tijdstip van de dag of nacht, en je kunt er altijd wel iemand vinden om mee te praten of te fotograferen. Ik heb eigenlijk geen favoriete plek in de stad. Ik heb in bijna elk deel van de stad gewoond en gewerkt en ik heb schoonheid gevonden op de meest onwaarschijnlijke plekken. Maar ik vind het ook geweldig om foto’s te maken als ik reizen, omdat het me leert om weer echt te kijken. Er is iets zo mooi aan die eerste, door jetlag vermoeide wandeling in een nieuwe plek, waarbij alles tot leven lijkt te komen. Alle geluiden en gezichten zijn anders en je bent niet bang om te kijken, omdat je er maar voor een korte tijd bent.

Je foto's zijn rauw en eerlijk, bijna alsof ze van Francesca Woodman's zelfportretten zijn. Wat vind je van je foto's, nu ze eigenlijk geen letterlijke zelfportretten zijn, maar juist indirecte?

Bedankt. Ik vind het werk van Francesca Woodman geweldig. Ik denk dat kunst op een bepaalde manier altijd een indirect zelfportret of een zelfreflectie is. Wat we opmerken, bewonderen of benijden in de mensen die we kiezen om te fotograferen, zijn kwaliteiten die we waarschijnlijk ergens diep in onszelf hebben. Zo kunnen we het vinden.

Je werk is op zekere manier rustig, nostalgisch, met een vleugje "Memento Mori". Het is bijna alsof het ons herinnert aan de vergankelijkheid van het leven en het belang van het bewaren van herinneringen en het aandacht besteden aan de momenten die op het eerste gezicht niet belangrijk lijken. Nan Goldin zei ooit: "Ik dacht vroeger dat ik niemand kon verliezen als ik ze genoeg fotografeerde. In feite laten mijn foto's me zien hoeveel ik heb verloren." Ben je het hiermee eens en wat is jouw persoonlijke gevoel bij je werk?

Ik denk nooit echt na over hoeveel ik verloren heb, maar over hoe gelukkig ik was om er geweest te zijn tijdens die korte momenten in de tijd die misschien nooit zouden zijn herinnerd als ik ze niet had vastgelegd. Als ik terugkijk naar een foto die ik een decennium geleden maakte, vind ik het leuk om ernaar te kijken, maar ik zou nooit terug willen naar die tijd. Soms is het wat ik mis
een gevoel dat ik ooit voelde.

Je volgende boek zal worden uitgegeven door 1605 Collective en zal de titel "After Beauty" dragen. Kun je ons vertellen hoe je op deze titel bent gekomen, wat het voor jou betekent en waarom het past bij je werk?

Ik ben enorm dankbaar aan 1605 voor het geloof in mijn werk en voor het wachten op de juiste titel. "After Beauty" is de titel van een gedicht van mijn vriend Walter Fields, dat het begin van het boek vormt. Het leek een logische keuze voor dit geheel, omdat ik van mening ben dat er meer is dan alleen schoonheid om iemand mooi te maken.

Ik weet ook dat het uitgegeven boek gedichten van Walter Fields zal bevatten. Kun je ons vertellen, wat is jouw relatie met Walter en waarom, naar jouw mening, zijn gedichten zo goed aansluiten bij jouw foto's?

Ik ben zo blij om de pagina's van dit boek te delen met enkele van Walter Fields' gedichten. Meer dan 20 jaar geleden werd ik verliefd op zijn schilderijen, nog voordat ik hem had ontmoet. Ik liep met een vriend door de East Village en we stopten om een van zijn werken in het raam van zijn galerie, Jack Light, te bewonderen. Het was een klein portret van Billy the Kid, die met een blauw oog naar ons keek. Geen van ons had geld, maar we stopten toch een briefje onder de deur om naar de schilder en het schilderij te vragen. Maanden later betaalde mijn vriend uiteindelijk de helft van het schilderij als cadeau voor mijn verjaardag. Toen ik met Walter sprak om een betalingsplan voor de tweede helft te regelen, bood hij aan een ruilhandel te doen: ik zou hem een van mijn foto's geven in ruil voor de tweede helft van zijn schilderij. Ik herinner me dat ik door de galerie liep en elk van zijn schilderijen inademde. Daar was Virginia Woolf op een SurfBoard, Nietzsche die piano speelde, Doubting Thomas en talloze schilderijen van Mary Pinchot, de minnares van JFK. Ik was verslaafd. Walter en ik werden vrienden en samenwerkingspartners en ik had mijn eerste fototentoonstelling bij Jacklight, evenals talloze fotoshoots. Walter's gedichten sluiten zo goed aan bij mijn beelden, omdat ze, hoewel ze afzonderlijk en op verschillende momenten zijn gemaakt, lijken onderdeel van hetzelfde gesprek te zijn.

Haal Maura Sullivan's boek "After Beauty", uitgegeven door 1605 Collective, in onze webshop hier.