Galerie FIFTY ONE is gevestigd in Antwerpen, België en is gespecialiseerd in fine art fotografie en tekeningen op papier. De galerie, die in 2020 haar 20e verjaardag vierde, vertegenwoordigt kunstenaars zoals Katrien de Blauwer, Masao Yamamoto, Bruno V. Roels, Harry Gruyaert, Arpaïs Du Bois, Eric Manigaud, Sean Sullivan, Dirk Zoete, om er maar een paar te noemen. Geïnspireerd door het prachtige werk dat bij FIFTY ONE wordt gepresenteerd, interviewde 1605 Collective haar assistent-directeur Saar De Permentier, die inzicht in de kunstwereld gaf en haar persoonlijke ervaringen deelde over werken bij een van de beste galerieën ter wereld.
1. Je werkt bij een van de meest gewilde galeries ter wereld. Hoe voelt dat?
Great. Dit was mijn eerste baan in de kunstwereld en ik beschouw mezelf nog steeds erg gelukkig dat ik meteen op zo'n hoog niveau en in een galerie kon werken, wiens kunstenaars en programma ik oprecht bewonder. Fotografen zoals Saul Leiter, William Klein en Harry Gruyaert behoren tot de besten ter wereld; het is een eer, maar ook best nederig om hun werk te vertegenwoordigen.
Onafhankelijk van de topkunstenaars waarmee we samenwerken, is Gallery FIFTY ONE altijd relatief klein gebleven. We spelen niet in dezelfde klasse als de grote galeries van de wereld, maar werken in een klein team en handhaven een heel persoonlijke aanpak. Het is ook fantastisch om een baan te hebben waarbij je, zelfs na 5 jaar, nog steeds elke dag kunt groeien.
Ik leer veel van Roger Szmulewicz (de eigenaar van de galerie), alleen al door naar zijn verhalen over de kunstwereld te luisteren en te zien hoe hij dingen aanpakt. Vorig jaar vierde Gallery FIFTY ONE haar 20e jubileum en in die periode heeft Roger een sterke internationale reputatie kunnen opbouwen. Het is een bijna sprookjesachtig gevoel om in zo'n inspirerende en uitdagende omgeving te werken.
Katrien De Blauwer
2. En wat is het spannendste aspect van werken bij Gallery FIFTY ONE?Natuurlijk, er is de schoonheid die me dagelijks omringt. Het opzetten van een nieuwe tentoonstelling om de 3 maanden, het zien van de nieuwe werken voor het eerst (of het nu een tentoonstelling in de galerie is of een stand op een kunstbeurs), is altijd een magisch moment voor mij. Elke expositie vertelt een nieuw verhaal, geeft de galerie een nieuwe sfeer en trekt een ander publiek aan. Ik weet dat ik bevooroordeeld ben, maar ik vind het oprecht geweldig om de kunstenaars die we vertegenwoordigen en hun werk. Ze zijn allemaal intens betrokken bij hun kunst en kunnen er op zo'n inspirerende manier over vertellen. Ik ben dankbaar dat ik daar getuige van mag zijn.
Ik vind het ook leuk om bij Gallery FIFTY ONE te werken, omdat er altijd veel gebeurt. We hebben twee tentoonstellingsruimtes (Gallery FIFTY ONE en FIFTY ONE TOO), waar we 8 tentoonstellingen per jaar organiseren. Daarnaast hebben we veel nevenprojecten, zoals een goed functionerende webshop, ons online kunstplatform 28 Vignon Street, we geven onze eigen FIFTY ONE Publications uit, enzovoort. De laatste tijd zijn de kunstbeurzen ook terug, na een jaar afwezigheid (hoewel nog steeds fragiel). Het is al heel lang geleden dat we een "rustige" periode in de galerie hebben gehad, maar dit is wat ons vooruit helpt.
3. Je bent assistent in een galerie en ik ben er zeker van dat veel van onze lezers geïnteresseerd zouden zijn in je dagelijkse werk. Zou je ons alsjeblieft kunnen vertellen wat je dagelijkse taken zijn?
In tegenstelling tot wat veel mensen denken, is er meer bij deze baan dan champagne drinken :). Ik heb vaak heel diverse en goed gevulde dagen, waarin ik van alles een beetje doe. Ik doe sales en alles wat daarbij hoort (zoals contact met klanten, facturering, het begeleiden van het inlijsten en verzenden, etc.). Ik verwelkom bezoekers in de galerie en, indien nodig, geef ik ze een introductie tot de tentoonstellingen en het programma van de galerie. Er zijn communicatieve taken – zoals het schrijven van persberichten, het opstellen van onze maandelijkse nieuwsbrieven en het onderhouden van contact met de pers. Ik doe echter ook een beetje administratie, zoals het in de gaten houden van onze voorraad, het maken van prijslijsten voor de tentoonstellingen, etc. Bovendien help ik mee met de opbouw van onze tentoonstellingen en stands op kunstbeurzen (waar ik zelf ook aanwezig ben). Een belangrijk deel van mijn week bestaat ook uit het beantwoorden van vragen, verzoeken en problemen van klanten, kunstenaars, etc. En dan zijn er nog allerlei andere nevenactiviteiten die dagelijks voorbij komen. De baan vereist veel planning, time management en creativiteit.
4. We love de selectie van kunstenaars van Gallery FIFTY ONE, vooral Katrien de Blauwer, Masao Yamamoto en Harry Gruyaert. Ze hebben allemaal een heel eigen stijl, maar ze zijn allemaal vertegenwoordigd door Gallery FIFTY ONE. Zou je misschien iets kunnen vertellen over de selectiecriteria van de galerie en hoe je persoonlijk naar het werk van deze kunstenaars kijkt?
Het is waar dat, bijvoorbeeld, de poëtische, handmatig bewerkte prints van Yamamoto Masao volledig verschillen van Harry Gruyaert’s kleurrijke straatfotografie. Echter, wat al onze kunstenaars verbindt, is een zekere eerlijkheid en consistentie in wat ze doen. We hebben geen vaste selectiecriteria. Gallery FIFTY ONE’s artistieke programma is in de loop der jaren veranderd, maar is altijd gebaseerd op Roger’s persoonlijke gevoeligheden en voorkeuren. Het programma van de galerieën overstijgt de klassieke indeling van genres: mode kan bijvoorbeeld naast fotografie worden getoond, zolang het relevant is voor een bredere context. Consistentie is een andere belangrijke pijler in het selectieproces; een kunstenaar’s oeuvre kan niet uitsluitend gebaseerd zijn op één goede serie. Het moet een duidelijke focus en een overtuigende evolutie hebben. En dat is heel duidelijk wanneer je naar het werk van de hierboven genoemde kunstenaars kijkt.
Harry Gruyaert
5. Ik weet dat Gallery FIFTY ONE deelneemt aan veel internationale kunstbeurzen. Wat voor fotografie, naar jouw mening, verkoopt tegenwoordig beter? Zie je bepaalde opkomende trends?
Ik weet dat ik in een commerciële omgeving werk, maar ik vind het niet prettig om naar kunst te kijken vanuit een puur commercieel en opportunistisch perspectief. Het deelnemen aan kunstbeurzen is inderdaad duur, bovendien moeten we onze kunstenaars steunen, en voor de selectie van wat we in onze stand zullen laten zien, moeten we uiteraard rekening houden met het feit dat we willen verkopen. Maar even belangrijk is om elke kunstenaar de kans te geven (nieuw) werk te tonen en het aan een breed publiek te presenteren, inclusief werk dat minder "commercieel" is. Klassieke straat- en modefotografie zullen altijd een constante blijven. Een rondgang, bijvoorbeeld, liet de laatste editie van Paris Photo ook een neiging zien naar grootschalige en kleurrijke werken. Recente sociale gebeurtenissen en ontwikkelingen, zoals de Black Lives Matter en Me Too bewegingen, blijven kunstenaars inspireren. Je ziet ook veel kunstenaars die werken binnen de grenzen van het fotografische medium. In zijn werk, Bruno V. Roels bijvoorbeeld, verkent hij de mogelijkheden van het analoge fotografische proces. Door experimenten in de donkere kamer en door te spelen met de reproduceerbare kwaliteiten van het medium, creëert Roels unieke werken die vaak bestaan uit meerdere variaties op hetzelfde negatief. Hij bewerkt ook handmatig de meeste van zijn prints door erop te tekenen en onlangs is hij begonnen te experimenteren met het plaatsen van teksten op zijn afbeeldingen. Dit organische proces, waarin hij reflecteert op de intrinsieke kwaliteiten van het medium, resulteert in een speels werk dat in de strikte zin van het woord het fotografische medium overstijgt.
6. En nog een curiositeit... In welke beurzen nemen jullie deel? Wat zijn jullie criteria voor het kiezen van de juiste beurs voor de galerie en voor de kunstenaars die jullie vertegenwoordigen?
Natuurlijk sluiten de beurzen waar we aan deelnemen aan, het profiel van onze kunstenaars, ons publiek en de omvang en middelen van de galerie. Sinds 2011 tonen we niet meer uitsluitend fotografie, maar zijn we ook gespecialiseerd in werken op papier. Daarom nemen we niet alleen deel aan beurzen die zich uitsluitend richten op fotografie. Paris Photo in november is onze belangrijkste beurs; een vaste waarde voor ons sinds het begin en altijd een groot plezier om daar aanwezig te zijn. We nemen ook altijd deel aan Art Brussels (en sinds 2021 de spin-off Art Antwerp, die vorig december haar eerste en succesvolle editie had). Omdat dit beurzen zijn voor hedendaagse kunst, hebben we de neiging om een andere selectie te laten zien dan bij Paris Photo, met meer aandacht voor onze kunstenaars, zoals Arpaïs Du Bois, Eric Manigaud, Sean Sullivan en Dirk Zoete.
Als alles goed gaat, en Covid-19 niet anders beslist, zullen we dit jaar voor het eerst ook deelnemen aan Drawing Now Paris. We zijn erg benieuwd naar de reacties van het publiek daar. Vervolgens is de kleine, editie-gerichte Limited Edition Art Fair (LEAF) in de Fondation Boghossian in Brussel een mooi evenement om aan deel te nemen. De perfecte gelegenheid voor ons om onze FIFTY ONE Editions (werken met een lagere prijs in een oplage van 51, wat verwijst naar de naam van de galerie) en andere gelimiteerde edities in het licht te zetten, en bovendien vindt het plaats in de prachtige setting van de Villa Empain.
7. Door de opkomst van sociale media heeft iedereen een camera binnen handbereik. Sommige fotografen maken zelfs hele projecten met hun telefoon. Daarmee leven we in de werkelijkheid die Walter Benjamin beschreef in "Work of Art in the Age of Mechanical Reproduction". Welke invloed heeft dit volgens jou op de hedendaagse kunstwereld?
Ik denk niet dat de opkomst van de mobiele telefoon en het feit dat iedereen op een manier een fotograaf is geworden, een negatieve invloed heeft gehad op de positie van het medium in de kunstwereld. Integendeel; in de afgelopen decennia zijn de dingen duidelijk voor de beter gegaan. In 1999, toen Gallery FIFTY ONE werd opgericht, werd fotografie niet algemeen beschouwd als een volwaardige kunstvorm. In die onzekere tijden probeerde de galerie een publiek te vinden en de bezoeker te begeleiden en voor te lichten, onder meer door prestigieuze tentoonstellingen te organiseren met belangrijke namen van het moment. Langzaam, met de steun van musea en veilinghuizen onderweg, is het ongunstige klimaat ten opzichte van fotografie tegenwoordig grotendeels verdwenen. We zijn ook voorbij het punt waarop fotografie uitsluitend werd beschouwd als een documentair medium, dat alleen geschikt was om de werkelijkheid vast te leggen. Natuurlijk heb je nog steeds mensen die de galerie bezoeken en zeggen: ‘Dat kan ik ook (en beter)’.
Fotografie zal nooit die democratische uitstraling verliezen (wat ook terug te zien is in de prijzen, die meestal in een lagere categorie liggen dan, bijvoorbeeld, schilderijen), maar dat verhindert niet dat moderne verzamelaars en musea het medium als een volwaardige kunstvorm accepteren. Ik denk ook niet dat er sprake is van concurrentie tussen kunstvormen of een verschuiving van de aankoop van fotografie naar andere, laten we zeggen, ‘unieke’ media. Die neiging om fotografie los te maken van andere kunstvormen is precies waar Gallery FIFTY ONE aan werkt.
In 2011 breidde de galerie haar werkterrein uit naar tekenkunst, en de eerste stappen in deze nieuwe richting waren twee tentoonstellingen met werken op papier van William Klein en Saul Leiter: twee kunstenaars die, net als veel andere fotografen, een achtergrond in schilderen en tekenen hadden. De vaak zeer strikte scheiding tussen de verschillende media werd verder ontmanteld door een dialoog tussen de Japanse fotograaf Yamamoto Masao en de Belgische kunstenaar Arpaïs Du Bois, en een solo-expositie van de Franse kunstenaar Eric Manigaud, die voor zijn levensgrote tekeningen gebruikmaakt van fotografisch archiefmateriaal. Het laat zien dat de grenzen niet zo vastliggen, er is veel wederzijds effect tussen fotografie en andere kunstvormen. Aangezien wij ook gespecialiseerd zijn in werken op papier, zien we verschillende soorten verzamelaars: degenen die zich uitsluitend richten op fotografie, maar ook degenen die beide kopen. Soms verwelkomen we verzamelaars die nog nooit fotografie hebben gekocht, maar die ons bezoeken door onze kunstenaars die niet op fotografie zijn gebaseerd, en zo een nieuwe wereld ontdekken.
