Een fragment uit het interview met Kristian Schuller door Hayley Dean in 1605 Magazine nummer 2, "Illusion"
Beelden: Kristian Schuller
Nothing is quite what it seems in het werk van fotograaf Kristian Schuller (geboren in 1970, Halchiu, Roemenië). Het is ook zoveel meer dan je ooit had kunnen bedenken. Een meester van kleur, dat is hij zeker. Maar licht en schaduw, vorm en diepte zijn instrumenten die hij altijd in zijn repertoire heeft. In de afgelopen decennia heeft Schuller zijn vak verfijnd, terwijl hij tegelijkertijd zichzelf heeft gevestigd als een van de meest gezochte namen in de modefotografie.
Van jongs af aan wist hij dat hij anders was dan zijn leeftijdsgenoten. Schuller's familie pakte in en verliet Roemenië, waardoor ze een conflictrijk verleden achterlieten voor het vrije Westen. Hoewel het leven daar grijs, statisch en uniform was, zaten hun levens vol energie en vitaliteit. Schuller's ouders waren creatief: zijn moeder was kunstleraar en zijn vader was dramaturg en regisseur. Hij groeide op in een omgeving vol vernieuwing, waardoor hij scherp werd bewust dat een uniek perspectief essentieel was en dat alles met flair gedaan kon worden. Zijn grootste plezier haalde hij uit het uiten van zichzelf door middel van schilderen, tekenen en handwerk.
Hij herinnert zich een paar afbeeldingen in het bijzonder. Er was een propeller vliegtuig dat boven New York City vloog. En een zwart-wit foto van een vrouw in de schaduw. Er was iets aan die foto dat zijn aandacht trok, hem in zijn ban deed. Ze was zo'n prachtige, fantastische silhouet, en hij begon zich voor te stellen wat haar leven was, een verhaal te verzinnen over waar ze geweest was en waar ze naartoe ging. Hij was ook gevallen voor een andere oude foto van een vrouw die met een paraplu in de straat sprong; ze was zo elegant, en hij was betoverd door de foto. Hij wist het toen nog niet, maar het was een foto van Richard Avedon. Maar bij het zien ervan, begon hij te beseffen dat hij soortgelijke afbeeldingen wilde creëren en verhalen door middel daarvan wilde vertellen.
Later, toen hij in de twintig was, schreef Schuller zich in aan de kunstuniversiteit in Berlijn. Hij studeerde fotografie bij F.C. Gundlach en modeontwerp bij Vivienne Westwood. Opnieuw viel het contrast op tussen hem en zijn medestudenten was stark. Veel van hen waren gefascineerd door de grauwe, ingetogen realiteit van Oost-Berlijn, en creëerden werk dat de monochromatische, proletarische essentie ervan weerspiegelde. Schuller daarentegen was betoverd door kleur. Door durf. Door het leven in al zijn levendige vormen.
Terwijl andere kinderen graag wilden opgaan in de massa, vond Schuller het belangrijk om op te vallen. Hij kreeg op 12-jarige leeftijd zijn eerste naaimachine (en zijn eerste camera). Hij kon nauwelijks wachten om te beginnen met creëren. Hij maakte outfits in elkaar, zo schreeuwerig dat hij blij is dat foto's van hem in die kleding diep verborgen zijn in de familiegeschiedenis, en die hij trots naar school droeg. En toen hij op school was, vergat hij zijn lessen en liet hij zijn fantasie de vrije loop. Hij was gefascineerd door de boeken waar hij nu eindelijk toegang toe had. Hij bracht uren door met het doorbladeren ervan, en bestudeerde aandachtig de afbeeldingen daarin.
Het was tijdens een productie met Vivienne Westwood dat Schuller voor het eerst zijn vrouw, Peggy, ontmoette. De klik was direct. Hoewel Schuller uiteindelijk de mode zou opgeven ten gunste van fotografie, zouden hij en Peggy de jaren door blijven samenwerken. Haar ontwerpen zijn een belangrijk onderdeel geworden van zijn foto's.
Schuller hield van mode en kostuumontwerp, maar hij begreep snel dat het creëren van mode een heel lang proces is; het was alsof je een film maakte. Het creatieproces ontvouwt zich over een heel seizoen, en er zijn zoveel details bij betrokken. De beste ontwerpers waren geobsedeerd door details. Maar met een camera in de hand? Hij kon bijna direct creëren. Zodra hij een camera oppakte, was er een vibratie. Er was een connectie die net zo direct en sterk was als toen hij Peggy ontmoette. Hoewel hij de aantrekkingskracht van de camera veel sterker voelde dan de lokroep van de naaimachine, werd mode het leidende principe voor zijn werk, de kern van zijn oeuvre.
De afgelopen decennia heeft Schuller een meteoorachtige opgang naar roem meegemaakt. Zijn kenmerkende stijl en energieke uitstraling hebben hem opdrachten opgeleverd voor publicaties zoals Vogue, Harper’s Bazaar, Tatler en Elle, waardoor hij kon werken met de grootste sterren (denk aan: Cate Blanchett en Jeff Koons) en de beste modellen in de branche. De tijd dat hij moest slijmen bij agenten, galeriehouders en klanten is allang voorbij. In plaats daarvan blijft Schuller trouw aan zijn visie. Hij beschermt zijn unieke stijl in zijn werk, hij wijkt af en toe af, natuurlijk, maar hij behoudt altijd dat rode draad, altijd ervoor zorgend dat wat hij creëert onmiskenbaar en ontekenbaar Schuller is. Kleurrijk. Boeiend. Bruisend.
Het volledige interview staat in ons gedrukte magazine, online verkrijgbaar:
