Als schilder en fotograaf werkte Moholy-Nagy voornamelijk met licht. Hij experimenteerde met fotogrammen, afbeeldingen die zijn gemaakt door objecten direct op lichtgevoelig papier te plaatsen, en hij maakte “licht-ruimte modulaties”, schilderijen op transparante of gepolijste oppervlakken die mobiele lichteffecten bevatten.
Hij werd een van de meest bekende kunstenaars die verbonden waren aan de Bauhaus. Echter, hij was nooit erg geliefd bij zijn collega's aan de bekende Duitse kunstschool die haar naam gaf aan de Europese beweging uit de jaren 1920. Hij had geen formele kunstopleiding gevolgd. Zijn lessen waren vrij van opzet en hadden voor die tijd een ongebruikelijke nadruk op technologie. Studenten werden trouwe aanhangers, maar medewerkers en collega's waardeerden zijn methoden minder. Uiteindelijk vertrok hij in 1928, te midden van een controverse die tot buiten de Duitse kunstwereld reikte.
Na zijn vertrek bij de Bauhaus in 1929, was Moholy-Nagy betrokken bij decorontwerp en filmproductie. In 1934 vluchtte hij voor Nazi-Duitsland en ging naar Amsterdam en Londen, en in 1937 verhuisde hij naar Chicago om de New Bauhaus (later de Institute of Design van de Illinois Institute of Technology), de eerste Amerikaanse school gebaseerd op het Bauhaus-programma.
