In zijn project Diario Visual, zoekt Pep Carrió naar objecten en komt daardoor emoties tegen. Deze emoties, waarop de bezoeker in principe elk gevoel kan koesteren, behalve apathie. Een galerij van kleine, alledaagse hartslagen, vermengd met elkaar, die samen één kant vormen van dezelfde munt: het hart van die grenzeloze zeeën die we mensen noemen.
De heruitvinding van een onbestaanbaar verleden, de nieuwsgierigheid naar het leven van anderen, naar die gebruikte en weggegooid voorwerpen, naar die verborgen schatten op de schroothoop, die naast elkaar bestaan, dicht opeengepakt in dozen en op planken, om uiteindelijk opnieuw te worden geïnterpreteerd in een nieuwe omgeving. Een auteur die begon met het inzetten van al zijn tijd om naar voorwerpen te zoeken en uiteindelijk de beste recente collectie van ervaren emoties bezat.
