Dit is een fragment uit het interview met Rogier Houwen in 1605 magazine. Lees meer in onze papieren editie.
Rogier Houwen (geboren in 1992, Nederland) is een fotograaf wiens werk zijn unieke visie en stijl laat zien. Met een scherp oog voor detail en een passie voor het vastleggen van de essentie van zijn onderwerpen, heeft Rogier's fotografie wijdverspreide lof en erkenning ontvangen.
Bekend om zijn vermogen om opvallende composities te creëren en de schoonheid van alledaagse momenten vast te leggen, is het werk van Rogier zowel indrukwekkend als suggestief. Zijn foto's worden gekenmerkt door zijn gebruik van licht, textuur en kleur om beelden te creëren die zowel boeiend als memorabel zijn.
Met een divers aanbod aan onderwerpen, van portretten tot landschappen en alles daartussenin, is Rogier's fotografie een weerspiegeling van zijn creativiteit en toewijding aan zijn vak. Zijn foto's zijn verschenen in tal van publicaties en tentoonstellingen, en hij heeft inmiddels diverse onderscheidingen ontvangen voor zijn werk.
In dit interview werpen we een blik op Houwen's creatieve proces, zijn inspiratiebronnen en de ervaringen die zijn carrière als fotograaf hebben gevormd.
Het onthullen van het talent
Mijn eerste ontmoeting met fotografie en het printproces in de donkere kamer, 12 jaar geleden, was simpelweg magisch. Ik wist meteen dat dit mijn manier was om mijn visie op mystieke ervaringen in het dagelijks leven vast te leggen en te delen. Fotografie werd een tweede taal die me heel natuurlijk aanvoelde, en het bleek een brug te zijn tussen mijn innerlijke wereld en de buitenwereld. Het leren van deze taal had een meditatief effect op me en het verzachtte de hardheid van de wereld zoals ik die ervoer. Voordat ik fotografie ontdekte, was muziek mijn belangrijkste inspiratiebron. Ik speelde piano en bas vanaf jonge leeftijd en ik verzamelde platen. Muziek leerde me hoe je moest luisteren en voelen, zonder te veel in gedachten te verdwalen. Dit is iets wat ik in mijn werk als fotograaf heb geïntegreerd. Mijn werk ontstaat uit gevoel, niet uit denken. Wanneer er geen gedachte in mijn hoofd is, gebeurt er magie.
Op 19-jarige leeftijd begon ik fotografie te studeren aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht (HKU), waar ik het grootste deel van mijn tijd doorbracht met afdrukken in de donkere kamer. Deze ruimte, vrij van daglicht en afleidingen, heeft een bovennatuurlijke kwaliteit en ik was er volledig door gefascineerd. Tijdens het werken in de donkere kamer verdwijnt mijn gevoel voor tijd volledig, waardoor ik gemakkelijk 10 uur achter elkaar, zonder pauze, kon doorbrengen. Destijds, toen ik begon, was ik niet geïnteresseerd in meditatie of spirituele praktijken, maar nu, achterom kijkend, was het langzame fotografische proces een voorbereiding op wat nu de katalysator is voor mijn werk: meditatie. Kort na het afronden van de academie begon ik een periode van exploratie. Ik ging van magisch realisme en surrealistische portretten en landschappen naar een fase van minimalisme, tot het punt dat ik een foto van een leeg vel papier maakte en de afbeelding van zichzelf op zichzelf afdrukte. Vervolgens, in 2017, ervoer ik een opmerkelijk evenement dat mijn leven fundamenteel veranderde. Het beïnvloedde niet alleen mijn artistieke praktijk, maar veranderde mijn hele perceptie van het bestaan. Tot dat moment was ik niet betrokken bij meditatie of spiritualiteit, hoewel ik altijd het gevoel had dat er iets mysterieus was, voorbij het fysieke en meetbare. Ik herinner me dat ik mijn ouders vertelde dat ik op 8-jarige leeftijd een boeddhistische monnik uit Tibet was geweest. Later, op 25-jarige leeftijd, kwamen tijdens meditatie herinneringen terug aan het leven in Tibet tijdens de Chinese infiltratie. Ik kon de mensen die me naaste waren herinneren, ik herinnerde me wat mijn werk was, dat ik in een klooster woonde, hoe ik stierf, etc. Losse fragmenten van andere levens in Japan en Engeland begonnen ook spontaan uit mijn onderbewustzijn naar boven te komen. Wat voor mij duidelijk werd, is dat het leven meer is dan het lijkt.
