Een fragment uit het gesprek van Sanne Bolten met Sabine Marcelis in 1605 Magazine No.2 Illusion
Beelden: Sabine Marcelis
Genest in een van de grootste en oudste industrieterreinen van Nederland, de Spaanse Polder in Rotterdam, ontdekte Sabine Marcelis het atelier dat ze altijd had voorgesteld. Het pand, dat 1.773 vierkante meter beslaat en aan de Pelserthaven ligt, ademt uitgestrektheid, met ruimtes die zich grandioos omhoog en naar buiten uitvouwen, en zich uitstrekken in de openheid. Staand tussen houten transportkisten, opvallende kleurrijke prototypes en perfect geplaatste spiegels op rekken, kun je nauwelijks geloven dat het ooit een verouderd, verlaten gebouw was. “Aan het einde van 2021 was de locatie totaal versleten, waardoor iedereen dacht dat we het zouden slopen, het gewoon gelijk maken.”, zegt Marcelis. “Maar onze visie was anders; we zagen de schoonheid in de structuur en kozen voor renovatie in plaats van vervanging. Het heeft zo'n geweldig fundament; het zou zonde zijn geweest om hier een koud, kaal gebouw te plaatsen.” En zo hebben ze uiteindelijk bijna 100 palen 20 meter diep in de grond gedraaid voor de fundering. De reconstructie bleek enorm arbeidsintensief, met een volledige renovatie en een nieuw dak; ze hebben letterlijk elk hoekje nieuw leven ingeblazen.
Marcelis’ hele houding straalt comfort uit; ze beweegt zich moeiteloos door het gebouw, waarbij ze een spoor van warme groeten van collega’s achterlaat. “Dit gebouw is opmerkelijk, vooral vanwege de manier waarop het licht omarmt, wat essentieel is voor mij,” vervolgt ze. In juni 2023 verhuisde ze hier haar hele studio, ondanks dat de renovaties nog lang niet af waren. “Dankzij de overvloed aan natuurlijk licht konden we zonder elektrische verlichting werken tot eind september,” voegt ze toe. Maar toen de dagen korter werden en de schemering steeds eerder inkwam, was de installatie van verlichting een welkome aanvulling. Het slimme, responsieve systeem van Phillips past zich aan de aanwezigheid, of afwezigheid van, licht aan, waardoor traditionele lichtschakelaars overbodig zijn en er voortdurend een perfecte sfeer ontstaat. “De vrijheid om een ruimte precies naar jouw wensen in te richten en elk proces te optimaliseren is echt een luxe,” merkt ze op. Op Marcelis’ oude locatie waren er ruimtebeperkingen, waardoor het lastig was om objecten of afgewerkte producten slim op te slaan. Nu heeft ze een volledig uitgeruste werkplaats, waar elk product met zorg kan worden afgewerkt en elk item een vaste plek heeft. “Dit maakt ons als team veel efficiënter. Het is ook inspirerender, vooral omdat we direct aan het water zitten. In de volgende fase zouden we graag het buitengebied groener aanleggen, dat nu nog bestaat uit tegels en containers,” zegt ze, met een twinkeling in haar ogen.
En dat biedt veelbelovende perspectieven, aangezien Marcelis absoluut geen onbekende is wat betreft buitenactiviteiten, of avonturen. Kijk bijvoorbeeld naar 2022 Mirage, bijvoorbeeld, in opdracht van COLLECTIONAL, een in Dubai gevestigde galerie voor designcollecties. Het werk, geïnspireerd door de heldere zon van het emiraat en de dynamiek van het stadsleven, toont een roodachtige, stralende curve over een drieluik van gelaagde spiegels die als totempaaltjes in de woestijn van Dubai staan. Een heel ongebruikelijk beeld, dat lijkt te spelen met de grenzen van de werkelijkheid. Of haar No Fear of Glass site-specifieke interventie bij het Mies van der Rohe paviljoen in Barcelona, een opdracht van Fundació Mies van der Rohe en Side Gallery, die dient als een direct en gedurfd tegengestelde van de oorspronkelijke richtlijn uit 1929 die aan van der Rohe was gegeven: ‘niet te veel glas gebruiken’. Marcelis daagde de grenzen van bestaande materialen uit met haar toepassing van gebogen glas met kleurveranderingen, dat op organische wijze lijkt te groeien uit de structuur van het paviljoen. Nog een verbluffend gezicht dat reflecteert op de omgeving, en dit keer een dialoog creëert tussen verleden en heden.
Ben je benieuwd naar het vervolg?
