Dit is een fragment uit het interview met Sarah van Rij door Rolien Zonneveld.
Lees het volledige interview in de gedrukte versie van 1605 Magazine.
Zodra je je omgeving niet alleen ziet als een plek waar je bent, maar als een decor dat elk moment een filmscène kan worden, laat die gedachte je nauwelijks meer los. Vluchtige momenten krijgen opeens iets magisch: een stewardess die op pumps en in uniform naar haar gate haast, brengt je terug naar de jaren zestig. Een oudere vrouw in het rood die vanaf haar balkon de straat overziet, met haar handen tegen de zon voor haar gezicht, wordt de hoofdpersoon in een film van Fellini. Mannen met platte petten lijken rechtstreeks uit het New York van de jaren 1920 te komen.
Dit idee van transportieve beelden resoneert enorm bij de opkomende Nederlandse fotografe Sarah van Rij. Ze is een van die mensen met een voortdurend, opmerkelijk perspectief, en weet ogenschijnlijk alledaagse momenten om te zetten in meeslepende, filmische ervaringen. Gewapend met niets meer dan een iPhone of camera, documenteert van Rij het stadsleven in steden zoals Parijs, New York, Havana en San Francisco, met een bijna schilderachtige aanraking. In haar foto's reizen anonieme voorbijgangers door een stedelijk landschap dat zowel uit de vorige eeuw als van vorige week zou kunnen zijn.
Soms is alleen een been zichtbaar; af en toe is slechts een silhouet of een schaduw te zien. Soms is het verhaal helder en soms onscherp, en het komt naar voren tussen de spijlen van trappen, in de reflectie van een kapot raam, via een plas water. Door Van Rij’s luik kunnen we gluren, en een prachtige schoonheid ontvouwt zich.
De 32-jarige was niet altijd een professionele fotograaf. Wat begon als een hobby, is in de loop der jaren uitgegroeid tot een volwaardige praktijk. Ze heeft nooit formeel fotografie gestudeerd, maar volgde in plaats daarvan haar intuïtie, en legde de vluchtige illusies van het dagelijks leven vast met een bijna wetenschappelijke precisie. Hoewel tegenwoordig vrijwel iedereen toegang heeft tot een camera en het lijkt alsof mensen gedwongen worden om voortdurend hun leven te documenteren, is ware beheersing van het medium iets heel anders. Daarvoor moet je veel bezitten: een oog voor detail, licht en compositie, onberispelijke timing en een onvermoeibare zoektocht naar het perfecte moment. Het is al zeldzaam om deze kwaliteiten aan te treffen bij getrainde fotografen. Het is bijna ondenkbaar om het aan te treffen bij iemand die nooit een enkele les heeft gehad. Van Rij’s intuïtief begrip van de wereld werd al op zeer jonge leeftijd duidelijk. “Ik voelde altijd een verlangen naar de wereld daarbuiten,” legt ze uit. “Wanneer we naar mijn basisschool in Den Haag reden, wilde ik dat we door zouden rijden in zuidelijke richting, tot we Italië bereikten. Ik wilde dat mijn ouders onze auto zouden verkopen en van de opbrengst zouden leven. Er was een overweldigend gevoel van avontuur en een verlangen naar iets dat ik niet in mijn directe omgeving kon vinden. Ik was al op een zeer jonge leeftijd enorm nostalgisch.”
