Tsundoku is een Japanse term die al eeuwenlang gebruikt wordt om het gedrag te beschrijven waarbij boeken worden gekocht en verzameld zonder ze te lezen. Het woord is een combinatie van drie Japanse woorden: "tsunde" (stapelen), "oku" (achterlaten) en "doku" (lezen). Samen betekent het woord letterlijk "stapelen en ongelezen laten".
De oorsprong van het woord wordt vermoed in de Edo-periode in Japan (1603-1868). Tijdens deze tijd had het land strikte isolatiebeleid, wat betekende dat zeer weinig buitenlanders werden toegelaten en boeken zeldzaam waren. Daardoor hadden de Japanse mensen een grote waardering voor boeken en kochten velen ze zodra ze beschikbaar waren, zelfs als ze er geen tijd voor hadden om ze te lezen.
De term "tsundoku" werd in eerste instantie gebruikt om het gedrag te beschrijven van boeken kopen en verzamelen, maar is inmiddels uitgebreid naar andere vormen van media, zoals tijdschriften en kranten. Vandaag de dag wordt de term gebruikt om iedereen te beschrijven die de gewoonte heeft boeken te kopen en te verzamelen zonder ze te lezen, ongeacht of ze Japans zijn of niet.
Deze praktijk wordt vaak gezien als een vorm van uitstel, aangezien mensen het gevoel kunnen hebben dat ze de boeken uiteindelijk wel zullen lezen, maar nooit de tijd lijken te vinden om dat te doen. Het wordt ook gezien als een teken van liefde en waardering voor boeken, aangezien ze vaak zorgvuldig worden verzameld en op een speciale plek worden bewaard.
Naast het verzamelen, is Tsundoku ook een vorm van zelfzorg, aangezien het verzamelen van boeken een manier kan zijn om de realiteit te ontvluchten en jezelf onder te dompelen in verschillende werelden en verhalen. Het kan ook een manier zijn om kennis op te doen en je inzicht in verschillende onderwerpen en culturen te verbreden.
