An excerpt from Sanne Bolten in gesprek met Vincent Van Duysen in 1605 Magazine nummer 2, Illusion
Beelden: Vincent Van Duysen
Vincent Van Duysen’s creatieve energie lijkt onuitputtelijk, bijna onstuitbaar. Gedurende drie decennia heeft deze gerenommeerde architect de wereld betoverd met zijn tijdloze essentie. Een grootheid in zijn vakgebied, hij heeft talloze onderscheidingen ontvangen, waaronder de Vlaamse Cultuurprijs voor Design en nominaties voor de Mies van der Rohe Award. Sinds 2016 is hij ook Creative Director voor Molteni&C, naast andere functies, de lijst is eindeloos.
De impact van zijn bedrijf reikt ver buiten de evenaar, met projecten in plaatsen zoals België, Thailand, de Verenigde Staten en Japan. Zijn inspiratiebronnen zijn even divers, variërend over verschillende culturen en tijdperken, van Japan's Tadao Ando tot Mexico's Luis Barragan en de Nederlandse Dom Hans van der Laan. Van grootschalige projecten tot particuliere woningen, elk van zijn ruimtelijke ontwerpen integreert architectuur, interieur en productontwerp in een bijna sacrale, holistische aanpak.
Zijn tour de force, Casa M, is een oefening in warm brutalisme en wat hij de kunst van het leven noemt. Als zowel opdrachtgever als aannemer hield Van Duysen de volledige regie en kon hij zijn liefde voor textuur volgen. Gelegen op een perceel van 14 acre, 660 vierkante meter, in het Portugese Melides, belichaamt het complex een illusie. Ondanks zijn omvang lijkt het te verdwijnen, waarmee het zich onderscheidt van zijn brutalistische voorgangers. Voor Van Duysen is het een toevluchtsoord voor het tempo van het moderne leven.
“Casa M bezit een bijna sacrale essentie. Het is een robuust gebouw dat een gevoel van bescherming geeft, terwijl het tegelijkertijd een dialoog voert met de natuur. Niet alleen vanwege de manier waarop het opstijgt in dezelfde tint als het zand eromheen, maar ook door het gebruik van vrijwel beperkte materialen die een opvallende kwaliteit bezitten. Er zijn beton, zandkorrels, kiezelstenen, water, en ik heb een houtsoort toegevoegd, Ipe, die dient als een culturele knipoog naar de relatie tussen Portugal en Brazilië, evenals terracotta tegels. Uiteindelijk is het een compacte woning, verscholen in een duin, een massieve constructie die openingen afwisselt, waardoor het, zo te zeggen, de buitenwereld binnenlaat. Vervolgens is er het ritme van de vierkante kolommen, dat doet denken aan de archetypische, klassieke zuilen die vaak in rijen worden gezien, maar ook in de Grieks-Romeinse architectuur voorkomen. Een patio grenst aan de woonruimte en vormt een verlengstuk van de zithoek. Binnen dit gebied bevindt zich een waterpartij, onderdeel van dezelfde plaat. Deze interactie tussen massa en open ruimtes, materialen en texturen, komt allemaal samen in een enkel ontwerp, waardoor de ruimte verandert in een intens sereen toevluchtsoord met een open paviljoenstructuur."
Het volledige interview staat in ons gedrukte magazine, online verkrijgbaar:
