Kun je ons iets vertellen over jezelf en hoe je interesse in fotografie is ontstaan?
Van jongs af aan was ik niet erg goed in het praten met mensen. Natuurlijk wilde ik een andere manier vinden om mezelf uit te drukken. Na het behalen van mijn diploma in pianovooropleiding, begon ik aan een reis van zelfontdekking, in de hoop mijn creatieve potentieel te ontdekken. Gedreven door een verlangen naar onbeperkte expressie, verdiepte ik me in de kunst van compositie, leerde ik mezelf, en verdiende uiteindelijk de titel van componist.
Naarmate de tijd verstreek, begon mijn geest te verlangen naar nieuwe vormen van artistieke expressie, en ik voelde me aangetrokken door de verfijnde schoonheid van de beeldende kunst. Ik nam het besluit om een carrière als fotograaf na te streven, in de hoop de schoonheid van de wereld om me heen vast te leggen door de lens van mijn camera. Vanuit het diepst van mijn hart is er altijd een verlangen geweest om te reizen, om de verborgen hoeken van deze wereld te verkennen en de geheimen te ontdekken die erop wachtten. Tijdens mijn reizen naar verre landen en de onbekende delen van mijn eigen omgeving, heb ik geprobeerd de wijsheid van mensen die in dezelfde tijd als ik leven te begrijpen, om de wonderen van hun culturen en levenswijzen te ontdekken.
Met elke stap die ik zette, en elke persoon die ik ontmoette, werd ik geraakt door de pure schoonheid en verwondering van de wereld. Dus, ik wendde me tot de kunst van fotografie, in de hoop de essentie van de landschappen die me sprak en de onvergetelijke persoonlijkheden die ik tegenkwam, vast te leggen.
Hoe zou je je fotografische stijl omschrijven en wat wil je met je foto's overbrengen?
Oorspronkelijk werd ik aangetrokken door de boeiende wereld van documentaire fotografie. Echter, naarmate ik ben gegroeid en me heb ontwikkeld als kunstenaar, ben ik tot de conclusie gekomen dat elk bericht een unieke stijl van expressie vereist die niet beperkt mag worden door vasthouden aan één enkele stijl.
Ik probeer voortdurend nieuwe manieren te vinden om mijn boodschap over te brengen, en elk project dat ik aanneem vereist een nieuwe aanpak. In mijn werk “ZAIDO” heb ik geprobeerd de onverzettelijke geest te eren van mensen die tegenslagen hebben overwonnen om hun tradities en cultuur al meer dan een millennium lang in stand te houden. Met mijn werk hoop ik een vonk van hoop aan te wakkeren in de harten van degenen die het bekijken.
Je serie "ZAIDO" vangt de essentie van een traditioneel Japans ritueel. Kun je ons vertellen over je ervaring met het fotograferen van dit ritueel en wat je ertoe heeft aangezet om het te documenteren?
In de nasleep van verwoestende tragedies die me achterlieten met een gebroken hart, waaronder het vroegtijdige overlijden van mijn vader, mijn eigen ernstige verwondingen en de catastrofale aardbeving in Oost-Japan, slonk mijn levenslust. Op een van die dagen verscheen mijn overleden vader in een droom en zei: “Ga naar het dorp verscholen in de diepe sneeuw, waar ik lang geleden was.” Gedreven door een gevoel dat niet te verklaren is, volgde ik zijn woorden.
Bij aankomst lag het dorp bedekt onder een zilveren laag sneeuw. Er lag mist, waardoor het leek op een sprookjesachtig, onwerkelijk oord. Daar werd een oud en mystiek ritueel bij een heiligdom uitgevoerd. Alsof ik betoverd was, maakte ik foto's van dit ritueel, genaamd “ZAIDO”. Het bleek dat dit al meer dan 1300 jaar werd uitgevoerd, en bijna verloren was door branden, diefstal en oorlog. Het was het doorzettingsvermogen van de mensen die, ondanks alle tegenslagen, keer op keer zijn opgestaan, en zo hebben kunnen behouden wat voor hen kostbaar was, dat me de moed gaf om weer verder te leven.
Je hebt uitgebreid gereisd voor je fotografie, ook in je eigen land, Japan. Hoe ga je om met het fotograferen van verschillende rituelen en landschappen, en welke uitdagingen heb je ervaren?
De diversiteit van culturen en mensen die in dezelfde tijd leven, fascineert me diep, en ik ben altijd enthousiast om nieuwe bestemmingen en tradities te ontdekken, zowel in eigen land als in het buitenland. Tijdens mijn reizen doe ik uitgebreid onderzoek om een beter begrip te krijgen van de mensen en hun levenswijze. Zelfs wanneer er taalbarrières zijn, probeer ik me zoveel mogelijk in de lokale cultuur te onderdompelen en zoveel mogelijk te leren. In mijn werk aan “ZAIDO” kwam ik voor uitdagende situaties waarin vrouwen niet werden toegestaan bepaalde gebieden te betreden. Toch, dankzij de vriendelijkheid en medewerking van de dorpsbewoners, kon ik de ontroerende essentie van hun tradities vastleggen.
Als visuele kunstenaar heb je het talent om je ziel te helen door de kracht van kunst. Hoe is je project "Fluorite Fantasia (Looking For My Father...)” een helend proces geworden, meer dan een poëtische ode aan je vader en jullie relatie? Hoe denk je dat fotografie je heeft geholpen om te genezen?
“Als visuele kunstenaar heb je het talent om je ziel te helen door de kracht van kunst." – Als je dat gevoel hebt, zou dat mijn hart vervullen met onmetelijke dankbaarheid. Na het plotselinge overlijden van mijn vader, werd ik geplaagd door gedachten van spijt en voelde ik een intens verlangen, "Als ik maar meer tijd met hem had doorgebracht... als ik hem maar één keer meer zou kunnen zien...".
Ik blijf erin geloven dat iedereen die de pijn van het verlies van iemand onvervangbaars heeft ervaren, ditzelfde hartverscheurende gevoel deelt. Onder leiding van de mystieke fluoriet, begon ik aan een reis die mijn ziel voedt en die me de kans gaf om de aanwezigheid van mijn overleden vader te voelen. Door de prachtige bezienswaardigheden en mysterieuze ontmoetingen van mijn reis, voelde ik me geleidelijk hersteld en genezen. Tijdens het proces van het creëren van dit werk, kon ik troost en herstel vinden. Het creëren zelf is een balsem voor mijn geest, en brengt een gevoel van genezing met zich mee dat elk aspect van mijn wezen doordringt.
Je hebt al veel prijzen gewonnen en bent in veel publicaties verschenen. Wat denk je dat je werk onderscheidt en welk advies zou je aan beginnende fotografen geven?
Hoewel ik me niet zeker weet of mijn werk opvalt ten opzichte van anderen, haal ik mijn grootste plezier uit de wetenschap dat het de harten raakt van mensen die het bekijken. In de wereld van vandaag is fotografie niet langer het exclusieve domein van een selecte groep, maar eerder een kunstvorm die toegankelijk is voor iedereen met een passie ervoor. Toch is het geen eenvoudige opgave om je te onderscheiden in een zo competitief veld. Dus mijn advies aan jou is dit: ontdek de schoonheid, niet alleen van fotografie, maar ook van andere creatieve vormen. Verken de wereld om je heen en laat je erdoor inspireren om boeiende verhalen te vertellen met je lens. En vergeet niet om af en toe eens een goed boek of een goede film te bekijken, want die kunnen onbetaalbare bronnen van inzicht en inspiratie zijn. Vergeet vooral niet dat doorzettingsvermogen en geduld essentieel zijn. Geef nooit je dromen op, hoe uitdagend de reis ook lijkt.
Wat denk je dat de belangrijkste vaardigheden zijn voor een fotograaf, en hoe heb je die vaardigheden in de loop der jaren ontwikkeld?
Naast technische vaardigheden vind ik als fotograaf vooral het vermogen belangrijk om met mijn werk een boodschap of emotie over te brengen. Iedere foto vraagt om een eigen uitdrukking die past bij het doel. Een camera is voor mij een krachtig middel om uiteenlopende emoties en ervaringen uit te drukken.
Ik heb mezelf fotografie bijna volledig aangeleerd. Daardoor voel ik voortdurend een zekere urgentie, een diep besef dat er altijd meer te leren en te ontdekken valt. Ik heb enkele workshops gevolgd. Maar van alle ervaringen die mijn werk hebben veranderd, had geen enkele zoveel invloed als de workshop over het maken van een fotoboek.
Je werk verkent vaak thema's als cultuur, traditie en identiteit. Hoe denk je dat fotografie gebruikt kan worden als een middel voor cultureel behoud en viering?
Met de opkomst van sociale media en het internet, kunnen foto's nu een groot en divers publiek bereiken, waardoor de uitwisseling van ideeën en culturen over grenzen heen wordt bevorderd.
Er zijn veel culturen en tradities van andere landen die onbekend of moeilijk te begrijpen zijn. Door met hen visueel te communiceren, hoop ik dat mensen erin geïnteresseerd worden en hun begrip verdiepen. Ik hoop dat mensen, door de aantrekkelijkheid ervan over te brengen, inzien hoe belangrijk het is om traditionele cultuur te behouden.
Japan is een land dat aan alle kanten door de zee is omringd. Dat is waarom het een unieke manier van leven en cultuur heeft, die je nergens anders vindt. Echter, dit is niet het enige verschil tussen Japan en de rest van de wereld. Helaas zijn diverse natuurrampen ook een onderdeel van het dagelijks leven in Japan. Ik was bang dat de cultuur, die door zoveel offers is voortgegeven, verdwijnt.
Maar er waren mensen daar die probeerden het in leven te houden, hoe hard ze ook moesten werken. Het is dankzij hun toewijding en de grote invloed die ze op mij hadden dat ik de zin van het leven weer kon vinden. “Wat betekent het om verschillende moeilijkheden te overwinnen en cultuur en kunst in leven te houden?” – We willen hierover opnieuw diep nadenken en mensen dit opnieuw vragen.
Tot slot: welke rol speelt fotografie volgens jou in de samenleving, en hoe hoop je met jouw werk aan dat gesprek bij te dragen?
Fotografie speelt een belangrijke rol in de samenleving, omdat het de kracht heeft om belangrijke boodschappen over te brengen en emoties op te roepen door middel van visueel verhaal. Het kan worden gebruikt als een instrument voor kunst, journalistiek en persoonlijke expressie, onder andere. Fotografen kunnen sociale problemen in de spotlight zetten en aandacht besteden aan belangrijke doelstellingen, en tevens een creatieve uitlaatklep bieden voor zelfexpressie en exploratie.
In deze moeilijke tijden, ziet de wereld zich geconfronteerd met een reeks uitdagingen, van de voortdurende pandemie en de verreikende gevolgen ervan, tot het onstabiele geopolitieke klimaat en de onvoorspelbare schommelingen van de wereldeconomie. Zo zijn onzekerheid en onrust de kenmerken geworden van ons huidige tijdperk, en werpen ze een schaduw van bezorgdheid over iedereen die in deze wereld woont.
Het was tijdens het hoogtepunt van de COVID-19 pandemie dat mijn fotoboek “ZAIDO” werd uitgebracht. Tegen de achtergrond van isolatie en eenzaamheid, hoopte ik dat mijn werk een baken van licht zou zijn, een "spirituele reis" die een troost voor de ziel en een bron van genezing kon bieden voor iedereen die ermee in aanraking kwam.
